Ocena wzrokowa – poziom zaawansowany

Kolor wina białego

Nowoczesne młode białe wina często mają bardzo blady kolor, w odcieniu jasnożółtym (opisywanym jako słomkowy, cytrynowy albo słoneczny), czasem z refleksami zieleni. Z wiekiem kolor ulega pogłębieniu, zyskując barwę intensywnie słomkową lub bladozłotą. Bardziej dojrzałe białe wina, na przykład starzone w drewnie, nabierają odcieni złotych, czasem z refleksami w kolorze miedzi bądź mosiądzu. Natomiast wszelkie czerwone refleksy w białym winie świadczą na ogół o jego złej jakości.

Wina długo leżakowane w beczkach albo sporządzone z owoców częściowo przesuszonych mają zwykle odcień bursztynowy, opisywany jako złocisty, kolor starego złota, rdzawy lub kasztanowy. Niektóre w wyniku procesu utleniania stają się niemal brązowe, co jest pożądane w przypadku win deserowych i wzmacnianych, jak np. Marsali, ale zupełnie niewskazane w przypadku zwyczajnych win białych.

Kolor wina różowego

Młode wina z ciemnych winogron, które w procesie winifikacji prawie nie mają kontaktu ze skórkami, zyskują kolor blady, z refleksami różowymi, herbacianymi, a czasem też pomarańczowymi, koralowymi lub łososiowymi. Rosato, włoskie określenie win różowych, odnosi się do tych gatunków, w których poziom antocyjanów, czyli substancji barwiących, nie przekracza 50 mg na litr. Według tego kryterium, do tej kategorii będą też należały wina określane jako „blush wines”.

Wina, przy produkcji których stosuje się krótki okres kontaktu ze skórkami, mają głębszą barwę, czasem porównywaną do malinowej bądź kwiatu śliwy. Określenie chiaretto przysługuje winom posiadającym od  50 do 100 mg antocyjanów na litr.

Wina poddawane dłuższej maceracji mają kolor raczej czerwony niż różowy. Cerasuolo, co w jednym z włoskich dialektów oznacza kolor czereśniowy, stosowane jest jako określenie wina, w którym poziom antocyjanów przekracza 100 mg na litr. Niektóre różowe wina z wiekiem nabierają brązowych odcieni, choć taka barwa oznacza zwykle, że wino się psuje.

Kolor wina czerwonego

Młode czerwone wina, zanim dojrzeją, często mają kolor głębokiego fioletu lub jeżynowy. Najczęściej do opisania dobrej jakości wina, we wczesnym okresie jego dojrzewania, używa się określenia rubinowe, choć można w nim dojrzeć także inne odcienie.

Z wiekiem wiele win czerwonych nabiera odcieni granatu. Inne określenia, jak kolor ceglasty lub mahoniowy (lub porównania z innymi gatunkami drewna) stosuje w przypadku win, które przy brzegu kieliszka mienią się odcieniami ciepłego pomarańczu.

Wyraźne odcienie żółci lub brązu przy brzegu kieliszka wskazują, że czas świetności tego wina już przeminął, choć zdarzają się długo leżakowane wina czerwone, które, pomimo bursztynowego czy brązowawego zabarwienia wciąż nadają się do spożycia.