Dolcetto di Dogliani

Miejscowość Dogliani w prowincji Cuneo ze starożytnymi korzeniami, znana jest od wieków ze swoich winiarskich tradycji. Najznamienitszym obywatelem miasta był bez wątpienia Luigi Einaudi, pierwszy Prezydent Republiki Włoskiej. Jak przystało na prawdziwego Piemontczyka, pomimo licznych obowiązków państwowych, zawsze znajdował czas, aby chociażby na odległość, zarządzać swoją winnicą, znajdującą się właśnie nieopodal Dogliani.

Nazwa miejscowości pochodzi od słów Doglia i Lano, których pochodzenie z kolei związane jest z Janusem będącym łacińskim odpowiednikiem imienia Giano, jednym z najważniejszych bóstw rzymskich, panem nieba i słońca. Giano z czasem był uważany również za boga wszelkiego początku i końca. Wedle legendy, Giano podróżując przez rejon Langhe miał zatrzymać się na dłużej w Dogliani, zauroczony smakiem tamtejszego wina.

Dolcetto di Dogliani od wieków znane było jako codzienne wino miejscowej ludności, choć trafiało również na stoły przedstawicieli wyższych sfer. W 1369 roku, markizowie Saluzzo zapewnili mieszkańcom Dogliani i okolic swobodę dysponowania własnym majątkiem oraz zwolnili ich od podatków i obowiązku służby wojskowej pod warunkiem uiszczania przez nich podatku w postaci wina. W ten sposób szlacheckie piwnice zapewniły sobie stałe dostawy doskonałego Dolcetto. Pierwsza oficjalna wzmianka na temat Dolcetto di Dogliani pochodzi z 1593 roku i można ją odnaleźć w uchwale miejskiej „Regulacje dotyczące zbioru winogron”. Istnienie takiego dokumentu potwierdza w sposób jednoznaczny, że wino ze szczepu Dolcetto było produkowane w Dogliani już przed końcem XVI stulecia.

Dla winiarzy z rejonu Langa Doglianese pięć wieków historii produkcji ich wina stanowi już wystarczającą nobilitację. Nie mniej jednak bardziej dociekliwi naukowcy i historycy datują początek uprawy tego szczepu winorośli w niektórych rejonach na okolice roku 1000.