Elba

Początki uprawy winorośli na Elbie zbiegają się z okresem rozkwitu cywilizacji Etrusków na tych ziemiach. Pośród licznych znalezisk archeologicznych pochodzących z czasów rzymskich na szczególną uwagę zasługują przedmioty, które służyły starożytnym do przechowywania i transportu wina, potwierdzające, że wino było jednym z podstawowych towarów handlowych i eksportowych wyspy w owym okresie.

Nie bez przyczyny Pliniusz Starszy opisując Elbę nazwał ją „insula vini ferax", czyli wyspą obfitującą w wino. Już w czasach Średniowiecza wino z Elby cieszyło się dużym uznaniem, i było znane w całej Toskanii. Docierało ono z wyspy do Pizy, skąd wysyłano je do wszystkich zakątków regionu. Patrząc na ceny jakie osiągało, porównywalne z najsławniejszymi w owych czasach toskańskimi białymi winami, takimi, jak Trebbiano i Valdarno, należy wnioskować, że wino z Elby było wysoko cenione przez ówczesnych konsumentów.

W 1595 roku, Ferdynand I Medyceusz wydał cały szereg regulacji mających na celu ochronę winnic przed ewentualnymi szkodami wyrządzonymi przez zwierzęta gospodarskie. W późniejszym okresie, Wielki Książę Toskanii , Pietro Leopoldo di Lorena, wprowadził w życie uregulowania dotyczące handlu winem w Portoferraio. Napoleon Bonaparte, po powrocie do Paryża ze swojego wygnania na Elbie miał napisać następujące słowa: „...mieszkańcy Elby są silni i cieszą się doskonałym zdrowiem, a swoją siłę i dobre samopoczucie zawdzięczają właściwościom lokalnego wina."

Winiarstwo to jedno z głównych źródeł dochodu miejscowej gospodarki zarówno w XIX , jak i XX wieku. Te spostrzeżenia potwierdza Pullé w swojej „Monografii rolniczej”(Monografia Agraria) zauważając, że „produkcja winna jest tutaj najważniejszą i najprężniej rozwijającą się gałęzią rolnictwa, zważywszy na to, że pod uprawę winorośli wykorzystuje się jedną czwartą całkowitej powierzchni wyspy, a uzyskiwany z tej działalności dochód przewyższa łączne dochody z innych działów produkcji rolnej."