Leverano

Leverano  (DOC)

Miasto Leverano, od którego zaczerpnęło nazwę wino, leży w południowej części półwyspu Salentyńskiego, na południowy-zachód od Lecce.

 

Gmina ta nie tylko produkuje wino o starożytnych korzeniach, ale także oferuje arcydzieła artystyczne oraz cudowne krajobrazy pełne bujnych i ciągnących się w nieskończoność winnic oraz szklarni, w których prowadzona jest uprawa kwiatów.

 

Wino Leverano czerwone i różowe powstaje przynajmniej w 50% z winorośli odmiany Negro Amaro (w przypadku użycia ponad 85% tej odmiany, wino może zostać opatrzone etykietą Negro Amaro). Jest to szczep, który niewątpliwie najlepiej nadaje się do produkcji różowych win z półwyspu Salentyńskiego. Często jest on poddawany winifikacji z niewielkim dodatkiem odmiany Malvasia Nera, która zmiękcza jego przytłaczający niekiedy smak. Wino uzyskiwane z tych dwóch odmian ma kolor od rubinowego po granatowy oraz smak o porywająco gorzkawej nucie. Podstawowa odmiana często była nazywana w lokalnym dialekcie „niuru maru”, zważywszy na czarną barwę jej kiści oraz cechy, powstającego z niej wina. Ostatecznie określenie to przyjęło ostateczną formę Negro Amaro.

 

Pozostałe 50% w mieszance stanowią winogrona odmian Sangiovese, Montepulciano i Malvasia Nera di Lecce.

 

Sangiovese pochodzi z Toskanii, prawdopodobnie z obszaru Chianti, na którym szczep ten jest bardzo rozpowszechniony. Odmiana ta – obecnie szeroko uprawiana w regionie Apulii - jest raczej dość prosta i witalna, a jej cechę charakterystyczną stanowi stała i obfita wydajność.

 

Odmiana Montepulciano pojawiła się w Apulii na początku XX wieku, początkowo w prowincji Foggi, a następnie – w bardziej ograniczonym stopniu – w okolicach Brindisi i Lecce.

 

Wino Leverano Bianco powstaje przynajmniej w 50% z winorośli odmiany Malvasia Bianca (w przypadku użycia ponad 85% wino może zostać opatrzone etykietą Malvasia Bianca) z niewielkim dodatkiem szczepów Bombino Bianco i Trebbiano Toscano.

 

 

Odmiana Malvasia Bianca jest znana również pod nazwą Malvasia Lunga ze względu na jej kształt kiści, charakteryzujący się wydłużoną i stożkową formą. Jej charakterystyczną cechą są dwa odgałęzienia oraz małe, okrągłe jagody koloru zielonkawego, które nabierają słomkowo-złotego odcienia, gdy owoce są w pełni dojrzałe.