Malvasia delle Lipar

Malvasia delle Lipari (DOC)

To szlachetne wino, będące jednym z najstarszych win sycylijskich powstaje na należącej do archipelagu wysp Eolskich, wyspie Lipari. Malvasia delle Lipari jest produkowane w trzech wersjach – wino przeznaczone do spożycia podczas posiłku, wino deserowe oraz wino likierowe (Liquoroso), a ich stężenie alkoholu wynosi odpowiednio - 11,5, 18 i 20 procent. W I wieku p.n.e., Diodor Sycylijski napisał, że winorośl została wprowadzona na te tereny przez Greków, choć początki jej uprawy na wyspach Liparyjskich sięgają dawniejszych czasów, o czym świadczą inskrypcje na monetach z V i IV wieku p.n.e, na których przedstawiono kiść winogron. Stanowi to niewątpliwe potwierdzenie tego, jak ważna dla mieszkańców archipelagu była uprawa winorośli.

 

Jeśli chodzi o początki nazwy Malvasia, na wyspie wciąż przeważa hipoteza, nawiązująca do starego podania chrześcijańskiego. Opisuje ono czasy, kiedy Sycylia znajdowała się pod panowaniem arabskim. Legenda głosi, że młody rolnik chciał zawieźć amforę wina Moscato swojemu ojcu oraz księdzu. Po drodze natknął się jednak na arabskiego zarządcę wyspy, wielkiego tyrana, który zażądał, by pokazał mu on, co ukrywa pod płaszczem. Rolnik odpowiedział, że wiezie tylko dzbanek soku z malwy i zaczął modlić się do Boga, by ten zmienił wino w sok z malwy, mówiąc „malva sia” (niech stanie się malwa). I rzeczywiście tak się stało, ku niesmakowi gubernatora, który postanowił jednak skosztować zawartość dzbana.

 

W 1890 roku, wielki francuski pisarz Guy de Maupassant opisał wino Malvasia produkowane na wyspach Liparyjskich w swojej książce „Wędrowne życie”. "Przypomina ono syrop siarkowy. To prawdziwie wulkaniczne wino - gęste, słodkie, złote w kolorze i o silnym posmaku siarki, który utrzymuje się na podniebieniu do późnego wieczora. To diabelskie wino.” 

 

Techniki produkcji stosowane podczas wytwarzania wina Malvasia uległy niewielu zmianom na przestrzeni stuleci. Do zbiorów przystępuje się, kiedy winogrona są już bardzo dojrzałe; zerwane kiście są rozkładane na dużych bambusowych matach i wystawiane na słońce na okres 10 do 15 dni. Później przychodzi etap miażdżenia winogron przy użyciu specjalnej prasy, a następnie moszcz poddawany jest fermentacji w beczkach o pojemności, nieprzekraczającej 10 hektolitrów. Wino to, będące znakomitym przykładem sycylijskiej enologii jest rzadko spotykane, co stanowi cechę charakterystyczną rzeczy cennych – w 1984 roku jego produkcja wyniosła zaledwie 271 hektolitrów. Jednak wino, za którym stoi tak długa i świetlana tradycja nie może być produkowane na skalę przemysłową.