Martina

Martina lub Martina Franca (DOC)

Około roku 1000 mieszkańcy Taranto, uciekając ze swojego miasta przed atakiem Saracenów, dotarli w okolice Monte San Martino, terenu usianego suchymi kamiennymi polami. Uciekinierzy osiedlili się tam i - z pomocą mnichów zakonu bazylianów pochodzenia greckiego - zaczęli kruszyć i uprawiać ziemię. Oczyścili pola z kamieni, które następnie wykorzystali do budowy trulli, czyli kamiennych budowli o stożkowym dachu i założyli pierwsze winnice.

 

Miasteczko Martina Franca, od którego nazwę bierze wino, jest uważane za bramę do żyznej doliny Itrii, na której znajduje się ponad 15.000 budowli typu trulli. Miasto zostało założone w 1300 roku przez Filipa I d’Anjou, który postanowił wznieść fortecę w najwyższym punkcie Monte San Martino, by walczyć z grasującymi tam rozbójnikami oraz dzikimi zwierzętami, na które można się było łatwo natknąć w okolicy. Ponieważ do skutecznego rozprawienia się z bandytami i dzikimi bestiami król potrzebował twardych i wytrzymałych ludzi, postanowił udzielić szeregu przywilejów wszystkim tym, którzy zdecydowaliby się osiąść w nowym mieście, zwanym Terra di Martina. Dodatkowe określenie – Franca – zostało dodane kilka dziesięcioleci później, kiedy nowe miasteczko uzyskało kolejny przywilej – zwolnienie z wszelkich podatków.

 

Wino wytwarzane z winorośli uprawianych wokół miasta to jeden z najjaśniejszych i  najdelikatniejszych produktów apulijskich, stanowiący mocne zderzenie z twardością pierwotnych mieszkańców miasta. Wino to powstaje głównie z odmian Verdeca i Bianco d’Alessano. Ten ostatni szczep, o niezwykle starym pochodzeniu, to jasna odmiana uprawiana na terenach gmin Martina Franca, Cisternino i Locorotondo, które rozciągają się od półwyspu Salentyńskiego po Murgię i które obejmują zarówno obszar usiany charakterystycznymi budowlami trulli, jak i otaczające doliny.