Nuragus di Cagliari

Nuragus di Cagliari (DOC)

Pochodzenie odmiany Nuragus nie jest dokładnie znane. Część ekspertów broni hipotezy, wedle której szczep ten miał pojawić się na Sardynii w XII wieku p.n.e., kiedy to przywieźć go mieli ze sobą zasiedlający te ziemie Fenicjanie. Pochodzenie samej nazwy także budzi wątpliwości, ale niemal wszystkie wyjaśnienia wiążą ją z Nuraghi, tajemniczymi kamiennymi budowlami wzniesionymi w epoce neolitu, a odkrytymi w różnych częściach Sardynii.

Na przestrzeni stuleci odmianie Nuragus udawało się zwykle wychodzić bez większego szwanku z różnego rodzaju epidemii i innych klęsk żywiołowych. Na tych negatywnych zjawiskach szczep wręcz korzystał, mogąc rozpleniać się w miejscach pozostawionych przez inne odmiany, którym nie udało się przetrwać kryzysowych warunków. Dzięki temu Nuragus uprawiany był na coraz większej powierzchni.

Odmiana cieszy się dużym powodzeniem wśród sardyńskich hodowców ze względu na zdolności adaptacyjne do wszelkiego rodzaju podłoży, na stosunkowo późny start wiosennej wegetacji oraz, przede wszystkim, wysoką plenność. Ta ostatnia cecha została precyzyjnie uregulowana w specyfikacji produkcji, która nakłada limit wydajności z hektara na poziomie 20 ton. Mimo iż pułap ten wydaje się wysoki, hodowcy i tak muszą często przeprowadzać cięcie krzewów, by go nie przekroczyć.