Savuto

W przeciwieństwie do większości kalabryjskich win, które wytwarza się w winnicach położonych na zboczach opadających w kierunku Morza Jońskiego na wschodzie i Morza Tyrreńskiego na zachodzie, odmiana Savuto uprawiana jest w głębi lądu. Równe szpalery winnic pokrywają zbocza wzgórz opadających łagodnie w kierunku doliny rzeki Savuto.

Sławione przez Pliniusza Starszego i Strabona, Savuto znane było starożytnym jako Sanutum. Wino cieszyło się wśród rzymskich patrycjuszy popularnością porównywalną z tą, jaką zdobyły sobie Ciro’ i Greco. Savuto gościło na stołach możnych podczas wszystkich najważniejszych świąt w stolicy cesarstwa.

Przez wszystkie wieki aż do czasów współczesnych sława Savuto ani na chwilę nie zbladła. Inaczej wyglądała sprawa poziomu produkcji, który w długiej historii wina podlegał częstym wahaniom powodowanym przez wojny, spory polityczne, czy wreszcie ataki pasożytów, które nie raz zdziesiątkowały lub doszczętnie zniszczyły całe winnice.

W XV wieku produkcja Savuto, podobnie jak pozostałych win kalabryjskich, ustabilizowała się, na co największy wpływ miał rozwój transportu morskiego, umożliwiający nawiązanie regularnych relacji handlowych z dalej położonymi rynkami. W ten sposób lokalni producenci zapewnili sobie również stałe źródło dochodu.

W ostatnim okresie obserwuje się wzmożone zainteresowanie winem Savuto zarówno ze strony rynku, jak i koneserów. Po części jest to związane z podniesieniem wina do rangi DOC, ale wynika również z faktu, że w procesie produkcji Savuto nadal korzysta się z tradycyjnej uprawy winorośli „ad alberello” (tzn. niskie i swobodnie rosnące krzewy), która była stosowana przez starożytny lud Buzi już w III wieku p.n.e.. W rezultacie otrzymuje się wyjątkowe wino, łatwe w piciu, co zdecydowanie nie jest typową charakterystyką innych czerwonych z południa Włoch.