Solopaca

Region Kampanii zasiedlony był przez różne ludy, począwszy od Mykeńczyków, którzy pojawili się tutaj w epoce brązu w XIV wieku p.n.e. Kilka wieków później przybyli na te tereny Etruskowie i Grecy, którzy zastali na miejscu dobrze rozwiniętą kulturę winiarską. Zdaniem wielu historyków, Grecy i Etruskowie nie zapoczątkowali uprawy winorośli na tych ziemiach, ale jedynie ograniczyli się do wprowadzenia pewnych usprawnień w miejscowym, już rozwijającym się winiarstwie.

Literatura rzymska przechowuje liczne cytaty dotyczące jakości wytwarzanego w tych czasach wina. Wiadomo też, że przez wieki wina z Kalabrii były wysyłane do Rzymu, gdzie często gościły na stołach senatorów i innych możnych. W okresie pomiędzy upadkiem Cesarstwa Rzymskiego a Średniowieczem, wino nadal pełniło ważną rolę w produkcji rolnej w Italii, choć prawdziwy rozkwit winiarstwa nastąpił dopiero począwszy od X wieku.

Kampania, która jako region przeżywała zarówno lepsze, jak i gorsze chwile, w swojej historii pozostaje nadal producentem wysokojakościowych win, które zasługują na jeszcze lepsze poznanie zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicznym. Z punktu widzenia produkcji wina najważniejszą prowincją regionu jest Benevento. Niestety zachowało się niewiele wzmianek historycznych dotyczących historii rozwoju winiarstwa w tym rejonie.

Wino Solopaca wytwarzane jest z gron winorośli, której uprawa koncentruje się na wzgórzach ciągnących się wzdłuż doliny rzeki Calore, na końcowym odcinku jej biegu.

Do produkcji Solopaca Bianco wykorzystuje się przede wszystkim szczep Trebbiano z niewielkim dodatkiem gron innych odmian winorośli, takich jak: Falanghina, Coda di Volpe i Malvasia di Candia. To wino o bardzo bogatym, delikatnym i wyważonym smaku, wytwarzane w wersji wytrawnej i bardzo wytrawnej. Najlepiej komponuje się z zupami-kremami, jarzynami oraz owocami morza. Solopaca Rosso, wytwarzane z gron szczepów Sangiovese, Aglianico i Piedirosso, polecane jest jako dodatek do dań pikantnych oraz typowych potraw miejscowej kuchni. Można je pić natychmiast po butelkowaniu, ale leżakowane przez pewien czas nabiera szlachetniejszego charakteru.