Zagarolo

Zagarolo, produkowane w gminie o tej samej nazwie i na terenie gminy Gallicano, jest typowym białym winem z Castelli Romani osadzonym w tradycji „frasche" lub „fraschette". Frasca, czyli wiecha umieszczana w dawnych czasach w pobliżu wejścia do karczmy, informowała wędrowców, że tu można wypić młode wino. Początkowo w takich karczmach można było kupować tylko wino, więc ci, którzy chcieli spożyć posiłek musieli przynosić jedzenie z domu. Z tego powodu przyjęło się nazywać ich żartobliwie „fagottari", od słowa „fagotto”, czyli tobołka, w którym znajdowało się pożywienie.

Zagarolo opiera się na klasycznej kompozycji gron z Castelli Romani: Malvasia Bianca di Candia i Malvasia Puntinata, Trebbiano Toscano, Trebbiano Verde i Trebbiano Giallo, Bellone i Bonvino. Pomimo ogromnego potencjału, produkcja Zagarolo jest bardzo ograniczona i średnio nie przekracza 1.000 hektolitrów. Dzieje się tak między innymi z powodu rozdrobnienia gospodarstw rolnych, które uniemożliwia założenie winnic o areałach pozwalających na ponoszenie wysokich kosztów, jakie dzisiaj wymusza czynna obecność na rynku. Z drugiej strony znikoma produkcja spowodowana jest tym, że konsumenci słabo znają Zagarolo, którego wizerunek przyćmiewają tysiącletnia historia i handlowe sukcesy innych win z Castelli.